സുധ ടീച്ചർ


പച്ച, മഞ്ഞ, ചുവപ്പ്‌, നിറങ്ങളണിഞ്ഞ കുട, കാർട്ടൂൺ കഥാപാത്രങ്ങളാൽ അലംകൃതമായ ബാഗ്‌, പുറത്ത്‌ നിന്ന് ചാറ്റലെറിഞ്ഞ്‌ ഇറയത്തേക്കെത്തി നോക്കുന്ന മഴ, നനഞ്ഞ്‌ കുതിർന്ന് ഒഴുകാൻ മറന്ന കടലാസ്‌ തോണികൾ, സിംഹത്തെ ചുമലിലണിഞ്ഞ്‌ രാജകീയമായി കാത്തിരിക്കുന്ന ലൂണാർ ചെരിപ്പുകൾ, കഴുത്തിൽ മാലയായി മാറിയ വാട്ടർബോട്ടിൽ, വിദ്യാലയത്തിന്റെ ആദ്യദിനത്തിലേക്ക്‌ കുതിക്കുന്ന 1998 ജൂൺ ഒന്നിൽ കുരുങ്ങിയ തിങ്കളാഴ്ച.

കരച്ചിലുകളാൽ സമൃദ്ധമായ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക്‌ വെളുത്തമുഖത്തെ ചുവപ്പിച്ച പുഞ്ചിരി അണിഞ്ഞ്‌ സുധ ടീച്ചർ. ആ ഓർമ്മകളിലേക്ക്‌ ഊളിയിടാനുള്ള ശ്രമത്തെ വഴി തിരിച്ച്‌ ഭാവനകൾ കാട്‌ കയറുന്നു. നിറം കുടിച്ച മഴയുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ കൈ വെച്ച്‌ ടീച്ചർ പാടി “മഴ മഴ മഴ മഴ പെയ്യുന്നു”….

“ആകാശത്തെ പത്തായത്തിൽ തേങ്ങ പെറുക്കിയിടുന്ന മുത്തച്ഛനൊപ്പം” പുറത്തും മഴ ശക്തി പ്രാപിച്ചു.

ഇടിവെട്ടുന്നതിനൊപ്പം പുസ്തകത്തിലെ കടലാസ്‌ തോണികൾ ഒഴുക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ ചിത്രങ്ങളിലേക്ക്‌ മഴ ചാറ്റലും എത്തി നോക്കി.
“ഇടവപ്പാതി കഴിഞ്ഞിട്ടും മഴപെയ്യാത്തതെന്താണു

പാറപ്പുറത്തെ പങ്ങുണ്ണി പല്ല തേക്കാത്ത കാരണം”

ടീച്ചർ പഠിപ്പിച്ചതാണു. വേനൽ കടുക്കുമ്പോൾ ഇപ്പഴും അറിയാതെ മൂളിപോകും.

…………………………..

പിന്നെ ഒരിക്കൽ സ്കൂളിൽ വലിയ തിരശ്ശീല കെട്ടി “ഹിറ്റ്‌ ലർ” പ്രദർശ്ശിപ്പിച്ചു. ഒരു രൂപ പിരിക്കാൻ ടീച്ചർ ക്ലാസിൽ വരുന്ന ചിത്രമാണു ഈ സിനിമ എന്ന് കാണുമ്പോഴും മനസ്സിൽ തെളിയുക.
വർഷങ്ങളെ ഭക്ഷണമാക്കി ഭൂതകാലം മുന്നിട്ട്‌ കൊണ്ടിരുന്നു. യൂപി ക്ലാസ്സുകളുടെ അതിർത്തിയായ ഏഴാം ക്ലാസ്സിൽ “പഗോഡ” കളെ കുറിച്ച്‌ ടീച്ചർ പഠിപ്പിച്ചതാണു ഓർമ്മകളിൽ അവസാനത്തേത്‌.

വിദ്യാലയങ്ങൾക്കിപ്പോഴും മനസ്സിൽ സുധ ടീച്ചറുടെ മുഖമാണു. പഠിപ്പിച്ച, എന്നിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ ഒരുപാട്‌ അധ്യാപകരുണ്ട്‌ സ്കൂളിലും, കോളേജിലും…

അവർക്കൊപ്പം മുൻ നിരയിൽ തന്നെയാണു ടീച്ചറിന്റെ സ്ഥാനവും.

ഇന്നലെ വർഷങ്ങൾ പേറിയ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിൽ സുധ ടീച്ചർ നിൽക്കുന്നത്‌ കണ്ടു. ആ പുഞ്ചിരിക്ക്‌ പോലും ഒരു മാറ്റോം വന്നിട്ടില്ല. ടീച്ചറോട്‌ സംസാരിക്കണമെന്ന് കരുതിയെങ്കിലും കാൽ ചലിച്ചില്ല, ചിലപ്പോൾ ടീച്ചർ പഠിപ്പിച്ച്‌ വിട്ട ആയിരം മുഖങ്ങളിൽ ഒന്ന് മാത്രമായിരിക്കും ഞാൻ, നീണ്ട വർഷങ്ങൾ മറവിയിലേക്ക്‌ തള്ളിയിട്ട മുഖം. തടഞ്ഞ്‌ നിന്ന ചിന്തകളെ വകഞ്ഞ്‌ മാറ്റി നടന്നപ്പോഴേക്കും

സർക്കാർ വക വണ്ടി മുന്നിൽ മറ സൃഷ്ടിച്ചു…

ബസ്സ്‌ കടന്നു പോയപ്പഴേക്കും സ്റ്റോപ്പിൽ ശൂന്യത ഇടം പിടിച്ചിരുന്നു…

സ്പൈഡർ മാൻ


അതിമാനുഷ കഥാപാത്രങ്ങളെ, ബാലരമ ചെറുപ്പത്തിലേ പ്രിയപ്പെട്ടതാക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ ടീവിയിൽ നിറഞ്ഞ്‌ നിന്ന ശക്തിമാനും അതിൽ പങ്കുണ്ടെന്ന് പറയാം. 8 ആം ക്ലാസിനോട്‌ മല്ലിട്ട്‌ കൊണ്ടിരിക്കുന്ന പ്രായത്തിൽ നുമ്മടെ ഹീറോ സ്പൈഡർ മാനായിരുന്നു. വലവിരിക്കാനും  വല അമ്പ്‌ കണക്കേ തൊടുക്കാനും, ചുമരിൽ ഒട്ടികയറാനും കഴിയുന്ന ചിലന്തി മനുഷ്യൻ. ആ ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങിച്ചു തരാൻ വീട്ടിൽ വാശി പിടിച്ചാലോ എന്നാലോചിച്ചെങ്കിലും , മുമ്പ്‌ ഫോട്ടോ എടുത്തപ്പോൾ ശക്തിമാന്റെ പോസ്‌ കൊടുത്തതിനു ചെവിക്ക്‌ കിട്ടിയ കിഴുക്ക്‌ തടസം നിന്നു.

സ്പൈഡർ മാന്റെ പരാക്രമങ്ങൾ മുഴുവനും ക്ലാസ്സിലെ ഡെസ്കുകളെ കെട്ടിടങ്ങളായി കരുതി അതിന്റെ മുകളിലായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കൂട്ടുകാരനെറിഞ്ഞ ഡെസ്റ്റർ താഴെ വീഴാതെ രക്ഷിച്ചു എന്നതാണു. നുമ്മടെ കഴിവ്‌ പുറത്തേക്ക്‌ കൊണ്ട്‌ വന്നത്‌.

(എന്റെകയ്യിൽ കടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ച പല എട്ടുകാലികളും വിദഗ്ദമായി ഒഴിഞ്ഞ്‌ മാറിയത്‌ കൊണ്ട്‌ ഞാനിപ്പഴും സാധാ മനുഷ്യനായി തുടരുന്നു.)



ഒരു പ്രത്യേകതകളുമില്ലാതെ ദിനങ്ങൾ കലണ്ടർ ഉപേക്ഷിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണു അത്‌ സമ്പവിച്ചത്‌ , വീടിനടുത്ത്‌ നിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ കരയുന്ന കാക്കകളുടെ കാ വിളികൾക്കിടയിൽ രക്ഷക്കായി കേഴുന്ന കുയിലിന്റെ കരച്ചിൽ, അത്‌ ചെറുതായി കൊണ്ടിരുന്നു.

ഉള്ളിലെ സ്പൈഡർ ശക്തി ഉണർന്നു സ്പൈഡർ മാനു കൊടുക്കാൻ ബീജീയെം ഒന്നും കിട്ടാത്തത്‌ കൊണ്ട്‌…

“ശക്തിമാൻ… ശക്തിമാൻ “എന്നുറക്കെ പാടി വീടിന്റെ മതിൽ ചാടി… വീടിന്റെ കോമ്പൗണ്ടിലാണു സമ്പവമെങ്കിലും സ്പൈഡർ മാന്റെ എൻ ട്രി സെറ്റപ്പാക്കാൻ ഇങ്ങനെ ഒരു ചാട്ടം വേണമായിരുന്നു.

മതിലിനു മുകളിൽ കയറി കാക്കകളെ ഒന്ന് നോക്കി, കല്ലെടുത്ത്‌ സ്പൈഡർ വെബ്‌ ആക്കി എറിഞ്ഞു.

കാക്കകൾ മുകളിലേക്കുയർന്നുയുടൻ ഞാനാ കുയിലിനെ പൊക്കി വീട്ടിലേക്ക്‌ കയറി

കാക്കകൾ പോയെന്ന് ഉറപ്പ്‌ വരുത്തി കുയിലിനെ തുറന്ന് വിട്ടു.

ആ…ഹാ!! എന്തൊരാശ്വാസം… എന്തൊരു നിർ വൃതി 😇

മിഷൻ കമ്പ്ലീറ്റഡ്‌!!!😏😏😏
പള്ളിയിൽ പോകാൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ എന്നെ കാത്ത്‌ കാക്കകൾ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു…

കൂട്ടത്തൊടെ അവന്മാർ എന്നെ റാഞ്ചാൻ തുടങ്ങി…

അവരുടെ സ്നേഹം കൊണ്ട്‌ ഒരാഴ്ച കുട ചൂടി നടക്കാൻ സാധിച്ചു…
എൻ ബി: അന്നത്തോടെ സൂപ്പർ ഹീറോ കളി ഞാൻ നിർത്തേം ചെയ്ത്‌…😜😜😜

പരിശുദ്ധ പ്രണയം


ഒന്നാം നാൾ (അറ്റമില്ലാത്തത്‌);

നഗരം പെറ്റു കൂട്ടുന്ന വഴികൾക്ക്‌ ചാരെ,

കറുത്ത്‌ കരുവാളിച്ച്‌ ഓടകൾ,

നഗര പുത്രരുടെ കറുത്ത മനസ്സ്‌ സമ്മാനിച്ചവ…

രാത്രി,

മല പെറ്റ അരുവിയെ,

കിനാവ്‌ കണ്ട്‌ പുഴയിൽ വ്യഭിചരിക്കാനിറങ്ങും..

പയ്യെ നഗരത്തിൻ നിറം പകർത്തി അലിഞ്ഞില്ലാതാവും…

രണ്ടാം നാൾ ( പ്രതിഫല ദിനം) ;

കടൽ കരയെ പുണരും,

കാതിൽ പുഞ്ജിരി മൊഴിയും,

വാരി  മാറിൽ അമർത്തും.

നിലയില്ലാ കയങ്ങളിൽ പെട്ട് ,

വഞ്ജികൾ പ്രണയം ആഘോഷിക്കും…

അത്താഴം കഴിഞ്ഞ്‌ രണ്ട്‌ പേരും പിരിയും.

ജീവനറ്റ നഗരപുത്രർ,

പൊങ്ങ്‌ തടികളായി…

ചക്രവാളം തേടി നീങ്ങുന്നുണ്ടാവും…

പൊട്ടൻ


തെരുവ് വിളക്കിൻ ചുവട്ടിൽ ,
ബധിരസാമ്രാജ്യം കടം കൊണ്ട,
പുതപ്പ് പുതച്ച് ഒരുവൻ .
കേൾവിക്കന്ന്യനായത് കൊണ്ടാവാം,
ഇന്നലെ, അവന്റെ പിന്നിൽ ,
സദാചാരം കൊള്ളയടിച്ചവർക്കദ്ര്യശ്യനായത് .

കനിവ് പൂത്തുലഞ്ഞ കീശകൾ,
പെറ്റേക്കാവുന്ന തുട്ടുകൾക്കായ്,
കൈ നീട്ടി ഒരുവൻ .
കാഴ്ച്ചക്കന്ന്യനായത് കൊണ്ടാവാം,
മുമ്പിൽ , അധികാരം വ്യഭിചരിക്കുമ്പോൾ,
നടപ്പുവടിയിൽ തൂങ്ങി അഞ്ജനായത് .

കടം കൊണ്ട പുതപ്പും , നടപ്പുവടിയും
തണലാക്കി ഞാനും,
കണ്ണിൽ നാണയത്തിളക്കം…
ജീവിതം ഇരന്ന്  ഒടുക്കുന്നു .